عشق به گرد ماهام آینه بسته بر مادر دل کهکشانش، عقل ستارهپیماستچشم دگرپذیری شهپر کامیابی استدست خیال من در دیدن یار، بالاستنقش نگار ما را پنجهی عشق بندداین همه ذهن زیبا زآن رخ ماهسیماستتن به کشیدگی ده چون مِه و ابر و بنگرپرتو یار ما در هر چه به نام، پیداستگشت و گذار درد از یاد گناه تا کی؟!بازی دوست باشد واکنشی که از ماستاوست ز همسرشتی، آبرسان جانهاما همه برگ سبز و او چو درخت تنهاستفروردین 1401به بهانه خواندن کتاب روح اسپینوزانوشته نیل گراسمنترجمه مصطفی ملکیان

شکوه شهر من از شور، آفریده شده استبه گلشنی دل و جانآشنا دمیده شده استچنان شکوفه زد آزادگی به شهر خداکه آبروی بهشت از هوا چکیده شده استخروش گنبد فیروزهاش به جوش دلمدر آسمان شهادت به هم تنیده شده استسرود زندهدلان در سپیدهدم به بهارخوش است و خوشتر ازآن اصفهان شنیده شده استفرشته گوش به افسانه میدهد ز نیازچون از زبان زمین، رازها شنیده شده استبه هر سرا پسرانی چو دختران دلیرز شیر شیرزنی شرزه پروریده شده استز هر چه پردهی مینا فکنده در دل ماهزار و یک هنر از اصفهان پدیده شده استشکسته گرمی بازار دل به پنجهی خویشهنروری که از این پهنه برگزیده شده استاردیبهشت 1401به مناسبت هفته فرهنگی اصفهان

پیک  خورشید زبانی  تو  به  پهنای  دلمکه غزل تشنه شد از شور تو هر جای دلمآبگیری که پر  از  بیم جدایی است مراپیش یاسش  زدهام  تخت  نکیسای  دلمچهجهانیست درین شصتهزار آیت مهرکه   به   هر   دورنمایی   نرود   پای  دلمبزن از  شیشهی خونگرم چراغم  بیرونتا   فلک   بشنود   آواز   پریسای   دلمداغ هر واژه  که بر  سینه کشید از پر ِ توراه ِ جان  میزند  از  ما  شب ِ یلدای دلممانده از من به چهل روز تهی دامن دشتتا  که چشمان تو  گشت آتش ِ سینای دلمروسپید  از  در ِ  آنند  اگر  آتش  و  ماهپرتو نوشان ِ  میاند  از  ته ِ مینای  دلمآسمان  از  چه  ندانست  پیام ِ من  و  توکه  شکار  است  جهان از  دم ِ گیرای دلممیکنی  آینهداری  به  خودآرایی ِ  عشقدر   خودآگاهی  ِ  فرزند  ِ  کلیسای  ِ  دلمجامه  بر  یوسف ِ پندار من  امشب بدرندگر   نبندد  رخ  ِ &